019: Eindejaarslijstje n°2

Goh, de tijd gaat sneller voorbij dan ik dacht! Het plan luidde: om de twee dagen een lijstje te maken zodat ik het einde van 2010 zou halen. Het heeft niet mogen zijn, zo blijkt. Ander plan dan maar! Ik ga nog twee lijstjes maken, eentje voor nu en eentje voor morgen. Dan haal ik mooi het nieuwe jaar nog!

Deze keer, mijn top 5-lijstje van mijn favoriete films van 2010. Let's go!

5) Alice In Wonderland

Eén van mijn favoriete verhalen en Disney-classics. Daarom was het ook leuk om een vervolg te zien op de film... én des te leuker om een vervolg te zien van Tim Burton! Ik vond het geweldig hoe de geanimeerde karakters werden vermengd met echte personages zonder dat het getrukeerd leek te zijn. De animaties waren naar mijn weten, super.

4) Despicable Me

Ik heb een zwak voor geanimeerde films! Maandenlang op voorhand (vanaf juni ofzo), werd het het wereldwijde web geteased door gifs, afbeeldingen en video's van de té schattige Agnes. FLUFFAAY! Op een gegeven moment dacht ik dat ik gewoon de film had gemist! Maar dat bleek gelukkig minder waar te zijn. 

P.S.: Hoe komt het toch dat elke film met Steve Carrel moet eindigen met een musical vol gedans en gezang?

3) Never Let Me Go

Een paar postjes geleden heb ik het hier al over gehad. Dus lees het daar nog maar eens!

2) Toy Story 3

Eigenlijk behoor ik tot de generatie die is opgegroeid met de Toy Story-trilogie. Ik weet nog hoe verrast ik was met de allereerste Toy Story, wat ook onmiddellijk de allereerste Pixar van de geschiedenis was (Disney Pixar dan toch). Men sprak over het einde van het getekend tijdperk en als achtjarige wijsneus stond ik dan ook bijzonder sceptisch tegenover dat idee. Het leuke aan de komst van deze film was de komst van de Vlaamse casting. Geen Hollands geouwehoer meer! Wat, geef toe, eigenlijk moeilijk te volgen was. Nu nog heb ik moeite met het volgen van de Hollandse nasynchronisatie van de Disney classics, zoals Robin Hood. 

Maar goed, Toy Story 3! Waarom heeft Toy Story 3 weer zo'n succes? Logisch, denk ik, we zijn er allemaal mee opgegroeid en kunnen ons wel goed plaatsen in het personage van Andy. Toen ik klein was, dacht ik ook nooit of te nimmer mijn knuffels en speelgoed op te geven. Jammer genoeg, breekt die dag ooit eens aan en is het tijd om volwassen te worden...

1) Harry Potter and the Deathly Hallows

Ja hallo! Als HP-fan te zijn in hart en nieren vond ik deze film echt top (in tegenstelling tot mijn zus, die half in slaap viel). Jarenlang lezen hebben ons allen naar dit punt gebracht, naar het einde, de 'verlossing'. Ik ben net zoals de Toy Story-trilogie opgegroeid met Harry Potter en dat ging uiteindelijk verder dan enkel het lezen van de boeken. Bepaalde dingen opzoeken of bespreken met vrienden: "Is Sneep echt overgelopen?" of "Is Perkamentus echt dood?". Jarenlang heeft HP ons echt bezig gehouden, dus begrijp me ook als ik me volledig inleef in de verfilmingen. Wenen, roepen, grinniken, lachen,... Het hoort er allemaal bij.

Nog films die ik moet zien van 2010: Rapunzel (schande van mij!), The Social Network en Black Swan!

En Inception... Al die heisa er rond zorgt ervoor dat ik het steeds uitstel en uitstel. Urgh.

Veel liefs en prettige feesten toegewenst!

017: Never Let Me Go

Eén fameuze blauw plek later (lees: fiets, regen en tramsporen), wil ik toch iets zeggen over een film die ik gisteren gezien heb,  Never Let Me Go. Ik vreesde voor een tienerdrama à la The Notebook of Dear John of Remember Me, maar gelukkig was dat niet het geval. In de plaats daarvan kreeg ik een mooi drama dat even zachtaardig als (ja, toch wel) beangstigend is.  Ongeveer 24uur na het zien van deze film, voel ik me precies nog steeds in het nauw gedreven door het leven, een beetje angstig. De film mag dan een ietsepietse sci-fi elementen bevatten, het verhaal is meer dan realistisch... En wanneer ik, een niet zo grote sci-fi fan, zoiets kan zeggen, denk ik toch dat we met een mooi verhaal te maken hebben. 

De film komt misschien traag op gang, maar dat verandert snel! Laat je ook niet beetnemen als je denkt dat je het einde al kan voorspellen, want dat doet niet eens echt terzake. De casting is geweldig, naar mijn mening, maar toch overheerst de verhaallijn. Je blijft niet nadenken over de personages, maar over the greater picture. De personages hebben een leven, maar zonder te leven. Wat betekent zoiets als leven?

Dit is natuurlijk mijn mening... Wat denken jullie?

Liefs,

P.S: rond mijn blauwtje met de tramsporen had ik een mooi verhaaltje geschreven, maar met een simpele selecteer-en-plak-beweging, was alles plots weg... Misschien maar goed ook :)

011: Casual Picture Friday

Kleedje: French Connection

Cardigan: H&M

Legging: H&M

Vandaag is tot nu toe nog chillywilly, dus wat beter aan te doen dan een makkelijk kleedje en simpele cardigan. Ook perfect om straks nog iets te gaan drinken. Als afwerking een paar leuke botjes én mijn gloednieuw handtasje van Lily and The Lady! Oh yeah! Kijk hoe schattig!

Gisteren heb ik trouwens "Fantastic Mr. Fox" gezien, stop-motionfilm - lijkt zelfs een beetje op een pop-upboek, gebaseerd op het boek van Roald Dahl. Hartverwarmend en verrassend grappig. De trailer zie je hier en ik raad iedereen aan om deze film te kijken. Voor liefhebbers van droge humor die graag een non-stop lach op hun gezicht willen. Je zal het je niet beklagen!

Liefs,

006: Deathly Hallows

Zoals beloofd, geen spoilers. 

Mijn mondhoeken gingen spontaan de hoogte in toen ik de allereerste scène zag. Een close-up van een paar doordringende ogen, gevolgd door een monoloog van Rufus Scrimgeour. Bill Nighy's stem herken je overal! Fantastisch! That's why we all love him, right? De manier waarop hij praat, articuleert, zijn accent en houding... Zalig! Ik was vertrokken. Niet langer het kinderlijke hocus-pocusavontuur, maar een somber ontdekkingsavontuur waar niemand nog te vertrouwen valt. Ook al begon de film al redelijk heftig, miste het me (in dit deel) soms wat aan actie, maar ik ben zeker dat dat in het tweede deel niet zal ontbreken -als je weet hoeveel doden er nog gaan vallen. Over doden gesproken, ik heb redelijk wat gehuild.. Ook moest ik even slikken tijdens de eerste scène van Hermione, you'll see.

Net zoals het lezen van het boek, voelde ik me bij het zien van deze film redelijk angstig. Het einde is in zicht en hun wereld heeft er nog nooit zo donker en triest uitgezien. Miep. 

Geweldig vind ik vooral, hoe de verhaallijn is mee gegroeid met de J.K. Rowlings-generatie. Het verhaal én personages zijn net zoals de lezers nu, volwassen. Tot nu toe, de beste verfilming!